امروز برای بار دوم به نمایشگاه مطبوعات رفتم.

دوبار رفتم اما این تکرار نه به دلیل کیفیت این نمایشگاه بود و نه به خاطر داشته های همچین نمایشگاهی.

بیشتر رفتم تا دوستان رو ببینم و به غرفه روزنامه و خبرگزاری خودمون سری بزنم، آخه نمی دونم چه احساسیه که اونجا رو مثل خونه می بینم.همه آشنا و هم درد!

به قول یکی از دوستان و همکاران این نمایشکاه مثل یه عید دیدنی میمونه فقط میریم بازدید و تجدید دیدار با همکارامون. همین.......

جالبتر اینه که فعالان و نیازمندان عرصه خبر کم پیدا هستند و با تعدا اندک در این نمایشگاه حاضر میشن.حتی نمایندگان مجلس که به زودی باید در انتخابات حاضر باشن.

مردم هم که به همت دولت خادم یا از برگزاری این نمایشگاه  بی خبرهستن و یا  بی تفاوت نسبت به رکن جهارم دموکراسی درگیر اقتصاد خودشون دارن زندگی شون رو ادمه می دن.روزنامه های ورزشی عین تبعیدی ها به خر پشته!نمایشگاه برده شدن و روزنامه های غیر خودی به سالنی مجزا.روزنامه های خودی دولت و خبرگزاری ها هم در سالن مشترک جانمایی شدن تا بازدید و آشنایی اندک مخاطبان نمایشگاه با سایر روزنامه ها و نشریه ها کم رنگ تر باشه...اینم آخرشه که صفار هرندی دلیل این کار رو اینطور اعلام میکنه:

میخواستیم روزنامه ها با مخاطبان واقعی شون آشنا بشن.....

قصه تلخیه:

خودمون میگیم و خودمون میخونیم ودست آخرهم خودمون نتیجه می گیریم و رسانه تصویری در فریب مردم یکه تازی میکنه....از داوری جشنواره  هم شایعات بدی شنیدم که تا اعلام نتیجه چیزی نمی گم.شاید دروغ باشه که بعید به نظر می رسه.....