دستپخت ژورنالیست ایرونی

جاده که تمام می شود......

تازه خستگی را می فهمی.

عیش شروع را پشت سر می بینی.......

این بارخوش بین نباش و کمی بیاندیش!

به عشق عیش آمدی،اما چرا خسته‌ای؟

پ.ن:

تو شب گردی یه روز بد،خاطرات چند ساله ام رو با سرچ اتفاقی و ساده ای دیدم؛از وبلاگ های قدیمی که بهشون سر میزدم و الان عین خونه های متروکه بودن گرفته تا جاهایی که مطالبم رو منتشر کرده بودن.

وبلاگ متروک محمد حسین مهرزاد++ و خاطره نویسی هاش منو برد به سال ۸۷ و ۸۸ ،روزهای خوش و خوب و روزهای بعدش......از اونجا به یه جا دیگه و همینطوری رفتم رسیدم به خودم و کلی مطلب که فراموششون کرده بودم......برگشتم عقب و دیدم چقدر زود دیر شد!از کجا به کجا رفتم و چقدر بالا پایین!جالبش اینجا بود که یه جا برام صفحه درست کرده بودن و چنتا مطلب قدیمی ام رو زده بودن که تا حالا خودم ندیده بودم++

اما غم انگیزش وقتی بود که به وبلاگ مرحوم پریسا پناه خواهی رسیدم.اونم در ایام اولین سالگرد فوتش.خدا بیامرزدش که کامنت هاش با تایید منتشر میشه و گرنه خدا میدونه الان چنتا پیام داشت که متاسفانه مثل خودش رازی سر به مهر شدن.
.................................................................دلم گرفت از مرور غم انگیز امشب!به اسفالت سیاه این جاده می نگرم و خستگی هایم را حس می کنم .....خستگی ها.

 آخر نوشت:

خدایا،دنیای امروز من برای آیندگان چیست؟خاطره ای فراموش یا تاریخی شرمگین.
خدایا......بی تابم و دردمند،دریاب و بخواه خواسته ها را،امید ده به این عشق تافته.رهایم کن از این هجران و بی تابی نا مانوس که گاه و بیگاه دور و نزدیکم می کند به تو .....بخواه باشد آنگونه که بهترین است،احسن الحال 

می نویسم که آوار نشود و خانه ام ویران نکند؛

فقط می نویسم.

از غم هایی که دیر زمانی است همچون خوره در جانم اوفتاده

از دردهای گاه و بیگاه؛که سرطان گونه غده می سازد

با بی تابی و دلمشغولی های شبانه اش.

با خواب های روزانه و بیداری های جغد گونه

ان زمانی که تو خوابی و من بیدار

آن هنگامه ای که هنگام نیست

شبی از شبهای تنهایی است.

لحظه ای از بی پناهی

انگار که دیگر عادتی مالوف است.

شاید کم کم تو هم بدانی که چه می گویم

حکما می فهمی!

این درد مشترک ،این غم خود ساخته

باوری از نا توانی و عادت به بدی

این است ،آن درد بزرگ.

دردی که نامی ندارد اما بزرگ است

چیزی تازه،همچون تحول های استیو جابز آمریکایی

همان نو آوری های گاه و بیگاه که در بدی جو گیرمان می کند

آن نداشته هایی که آرزو می کردیم و نشد

آرمان هایی از جنس آینده و خرداد های پر حادثه!

همان روزهایی که حسرت است و هیچگاه نمی آید

آن نا امیدی امروز

دردی بی درمان

از جنس عادت به بدی

عین ،عین بدی

مفهومی از بد اخلاقی های امروز و....

خودِ بدی

همه ساله رشد سفرهای نوروزی و اقبال عمومی برای سفر بیشتر موضوعی است که از سوی مسئولین گردشگری کشور و حتی مسئولین مرتبط در راه وترابری کشور اعلام می شود و روند صعودی سفرها به عنوان یک مطلوب یاد می شود اما در این میان ان نکته ای که سالهاست تکرار می شود عدم همخوانی آمارهای یاد شده و تطابق معنایی آمار سازمان های مختلف دراین موضوع است.به طور مثال آمارهای مصرف بنزین از سوی شرکت ملی پخش فرآورده های نفتی درنوروز امسال(اول تا 13 فروردین) نشان می دهد که روزانه به صورت میانگین 66 میلیون و 900 هزار لیتر بنزین درکشورمصرف شده  که در قیاس با مدت مشابه سال گذشته کاهش مصرف پنج میلیون لیتری (7 درصدی) را نشان می‌دهد.

حال آنکه آمار گردشگری از رشد 30 درصدی سفرهای نوروزی خبر می دهد و با این آمار در تناقض معنایی قرار می گیرد.فارغ از این موضوع که به واقع کدام نهاد آمارعلمی تری ارائه می دهد اما باید به شعورعمومی هم توجه داشت که از این تناقض ها به شگفت آمده و همچون سالهای گذشته شگفت زده از آمارهای متناقض تصادفات و میزان سفرهاست هم وقعی نهاد.

چرا که در این سالها هر مسافر که مبدا و مقصد مشخصی داشته در هر شهر عبوری یک سفر به آمار گردشگری اضافه کرده تا نشان دهیم همه چیز خوب است و صعودی! به هر حال این آمارها را هم اگر به دیده اغماض بنگریم مشکلات گردشگری تمامی ندارد و از سوی دیگر هم ، رشد سفرهای خارجی در ایران نیزهمچنان روند صعودی دارد تا یک مهم دیگر را در این بخش بیابیم.

 رشد 13 درصدی مسافران خارجی طی ایام نوروز در بخش هوایی و عبور 800 هزار نفر از مرزهای زمینی به خارج کشور نشان از رونق گردشگری دارد اما اینکه چرا علاقه به سفرهای خارجی بیش از گذشته شده است .ریشه ای عمیق در نرخ گردشگری ایران در ایام نوروز دارد؛آنجا که برای اجاره هر شب محل سکونت مناسب ( در حد یه هتل 3 ستاره) در شمال کشور مجبور به اجاره ویلا با شبی 100 تا 400 هزار تومان و در جنوب کشور و در جزیره کیش تورهای میلیونی به مسافران پیشنهاد می شود تا عطای ماندن در ایران را به لقایش بخشیده شود و هتل های زیبا و امکانات ویژه تورهای خارجی و ارزان که دلارهای ما را به سمت خود میکشند ترجیح داده شود وجذابیت واقعی سفرهای خارجی به توزیع ثروت درون کشور ارفع شود.

شاید برخی مسئولان در پاسخ به این نقد بگویند که در ایران نیز تسهیلات خوبی برای سفر داشته ایم که حجم سفر ها رشد یافته است اما باید اندکی واقعیت را بیشتر دید و ازمشکلات و گرانی نرخ ها در ایام نوروز بیشتر گفت و با آمارهای تفسیری همه چیز را خوب و موجه جلوه ندهیم.

هر چند که توفیقاتی هم داشته ایم اما نباید توسعه گردشگری خارجی را به حساب تلاش داخل بگذاریم و سرخوش از خروج ارزی شویم که با پول نفت می آید و ساده برون می رود.